Deel 4: Van ruw deel tot model
De bezoeken aan meerdere, over verschillende provincies verspreide fabrikanten vormen de kern van deze excursie. Daarbij interesseert mij minder het eindproduct in de vitrine, maar de weg ernaartoe:
Hoe zijn de werkplekken georganiseerd? Het proces begint met het ontwerp en de constructie. Aan de hand van aangeleverde documentatie, zoals technische tekeningen en onderzoeksmateriaal over de voertuigen, worden met behulp van CAD 3D-modellen gemaakt die de originele voertuigen niet onderdoen. Deze tekeningen en oermodellen worden vervolgens doorgegeven aan de werknemers en toeleveranciers, die de afzonderlijke onderdelen vervaardigen.
De werkplekken van de medewerkers zijn gestructureerd rond verschillende taken, zodat zij hun vaardigheden kunnen ontwikkelen en specialiseren. Een medewerkster is bijvoorbeeld uitsluitend verantwoordelijk voor het aanbrengen van decals, waaronder waarschuwingsmarkeringen, belettering en meer. Een andere medewerker concentreert zich op het maken van wasafgietsels van de voorbewerkte vormen en het creëren van gietbomen.
Welke werkstappen zijn bijzonder kritisch? Het met de hand vervaardigen van menig onderdeel en het aan elkaar solderen van de vele losse delen. Hier zijn slechts geringe toleranties die een model kan verdragen. Bijvoorbeeld de reminrichting aan de wielstellen. Deze mag een minimale afstand tot het wielstel niet onderschrijden. Gebeurt dit wel, dan dreigt er juist in nauwe bochten dat het wielstel steeds weer langs de nagemaakte gietijzeren remzolen schuurt. Hierdoor wordt de verf en primer afgesleten en ontstaat er vroeg of laat kortsluiting, die in het ergste geval de decoder vernielt.
Waar ontstaan typische fouten – en waarom? Onvoldoende kennis van de ontwerpers en monteurs over de voorbeeldvoertuigen, maar ook over het spoorwegsysteem in het algemeen, kan tot dergelijke fouten leiden. Als een fabrikant van kunststofmodellen deze voertuigen slechts in kleine aantallen produceert en anders voornamelijk huishoudelijke artikelen in grote hoeveelheden maakt waarbij kleine toleranties niet van belang zijn, moet er speciale aandacht worden besteed aan de geproduceerde handmonsters. Anders ontstaan er onderdelen zoals rangeertredes of iets anders dat niet bij het model past of verkeerd is ontworpen.
Hoe wordt omgegaan met afwijkingen? Als deze tijdig en nog liefst tijdens het productieproces worden herkend, kunnen de bevindingen direct worden omgezet en fouten worden gecorrigeerd of vermeden. Als fouten te laat worden herkend en het model al is gefabriceerd, wordt de inspanning om deze te verhelpen, afhankelijk van het gebrek, steeds groter en duurder. Gedurende mijn verblijf heb ik kunnen constateren dat zelfs kleine fouten bij een eindkeuring nog moesten worden hersteld.
Juist voor lezers van een vakblad is het belangrijk om te begrijpen waar kwaliteit ontstaat – en waar deze verloren kan gaan.
Zoals voorheen, stuur ik nog een paar indrukken van de reis. Veel plezier met het bekijken van de foto's.
